«مولای سربریده»

ای قـدسیان بگریید، بر ماتم رسیده

بـر پیکــر غــریب و بــر آن ســر بــریــده

قـــران نـــاطــق مــا کــردنــد، تکــه تکــه

یک تکه اش به صحرا، یک تکه اش به نیزه

آغوش داغدارش رنگین ز خون پاک است

شـایــد کـه خـون اصغـر یـا اکبـرش چکیـده

بر خـواهرش بگـویید رخت عـزا بپـوشـد

عــزم سفــر کنـــد او، بـــا قــامـت خــمیــده

در کربلای عشاق زینب تو کوه صبـــری

بـا اینکــه تیــر غـــم ها، قلب تـو را دریــده

آرام کـن تــو زینب آن مــادران بــی تاب

آه ربــاب و لیــــلا تــا عــرشـیــان رسیــــده

بـر نـور چشـم مـولا، سکینــه ی عـفـیـفـه

گـو بعـد از ایـن بخـواند، در مـاتمش قصیـده

در کـربـلا رهـا کـن تـن های بـی کفن را

راهــی کـوفـه شـو کـه وقت وداع رسـیــــده

بــا ســاربان بـگـو تـو، آهستـه تـر بـرانـد

چــون اهــل بیـت مــولا درد و بـلا کشـیـــده

در گوشـه ی خرابـه غسلش بده، کفن کن

جســم رقیــه ی پـاک، مظلــومـه ی شهیــده

با خطبــه هـا بیـان کـن پیغــام کـربـلا را

بــر غــافــلان شــامـی، کـه کـربـلا نــدیــده

بازا دوباره از شام، بــر کـربلا گـذر کن

بنـگر کـه خــون مــولا، در کــربـلا دمـیــده

سقــای کربلا را در گوشـه ای نظــر کن

بنـگر کــه روح پـاکـش، از دام تــن رهیـده

در مـاتـم حسینت خـون از فلـک چکیــده

یــا بــادهای تـاریـک، در آسـمـــان وزیـــده

ای چشم ها شما را حق است خون ببارید

وقتی که در عزایـش، خـون از فلک چکیده

سر دادن و تن دادن، زیبا ترین بلاهاست

وقتـی کـه مـرغ دل هـا، سـوی خــدا پریـده

شایستــه است ما هم، رنگ خـدا بگیـریـم

وقتی حسیـن زهـراست، «مولای سربریده»

زهرا پیربالایی

https://dokhtareshieh.kowsarblog.ir/

ما را به جبر هم که شده سر به راه کن

چقدر شاد بودم آن روزی که با بهترین رتبه از «دانشگاه» قبول شدم!

روزی که حس می کردم فقط چند قدمی فاصله تا خوشبختی دارم.

حس می کردم اینجا همان نقطه آغاز ورود به خوشبختی ها، آغاز رویاهای شیرین و آغاز هر چه نایافتنی هاست.

من شاد بودم از این همه پیروزی!

تا اینکه گذشت و روزهای درس و کلاس آمد و من از ابتدای همان روزها «دانشجو» شدم.

همان چیزی که به دنبال آن بودم و با تحمل سختی ها اینک به آن رسیده بودم.

ولی نمی دانستم چرا هر چه بیشتر می گذشت، حس خوبی نداشتم و هر روز بیشتر از دیروز برایم سخت تر می شد.

گویی اشتیاقم مرده بود و من آنجا را چون زندان تنگ و تاریکی حس می کردم که بال پروازم را بسته تر می نمود.

دیگر جایی برای شکوفایی نبود، دیگر بالی برای پرواز نبود، اسیر دنیا شده بودم.

با خود می اندیشیدم؛ اینجا همان جایی نبود که من روز و شب ها در انتظارش بودم؟

ولی نه! اینجا آن مکان مقدس اندیشه های من نبود، اینجا آرامش نبود، اینجا آزادی نبود.

اینجا حتی علمی که به دنبالش بودم هم نبود و یا حداقل بود و من، این همه را نیافتم.

نمی دانستم چه کنم درگیر افکارم بودم! گاهی فکر انصراف به سرم می زد و گاهی فکر تحصیل در حوزه!

با حوزه اندکی آشنا بودم ولی از طلبه شدن شدیدا بیزار؛ به خاطر دید مردم، به خاطر طعنه ها و به خاطر مشکلات بسیارش.

از افکارم منصرف می شدم؛ چون جرأت انصراف از دانشگاه و تحصیل در حوزه را نداشتم.

در نظرم «دانشجو بودن»، بهتر از «طلبه شدن» بود؛ یعنی هنوز به آن «باور متعالی» نرسیده بودم.

دوباره سعی در تحمل داشتم تا که شاید روزی تمام شود آن لحظه های تاریک اسارت

ولی هر چه تقلا می کردم بیشتر فرو می رفتم و غرق تر می شدم…

تا که آخر جانم به لب رسید و فرار کردم از آن همه اسارت و در نهایت اجبار و از بد حادثه، به حوزه پناه آوردم…

 چه خوب به خاطر دارم آن روزهای آغازین حوزه را! آن روزهای بهاری در فصل برگ ریزان!

آن بزرگ ترین توفیق اجباری خدا به من و آن زیباترین حادثه شگرف زندگیم

روزها گذشت و دیگر «من یک طلبه بودم» آزاد از همه اسارت ها، تلخی ها و تاریکی ها

آری حوزه برایم ابتدای شکوفایی بود و انتهای رکود و ایستایی

حوزه لحظه هایش باطهارت بود و سرشار از طراوتی ماندگار

حوزه بارشی از معنویت بود، بارشی از آیه های نور و حکمت های ناب

حوزه رویش بود بعد از اتمام ریزش ها، چیزی شبیه بهشت و یا مدینه ای فاضله

دیگر دید مردم، طعنه ها و مشکلاتش سد راهم نبود، چون حوزه مکان ارزش ها بود، مکان رویش ها و مکان اندیشه های ناب،

پس به تحمل دردهایش می ارزید.

و امروز…

و امروز بعد از گذشت سال ها از آن روزهای آغازین طلبگی حتی لحظه ای از طلبه شدنم پشیمان نشده ام

و همیشه با افتخار گفته ام و می گویم «من یک طلبه ام».

                                                                                        زهرا پیربالایی

امشب زمیـن از آسمـان بــاران گرفتـه     بــاران نـور از حضرت جانـان گرفتـه

گویی فلک دل کنده از هفت آسمانش       فرش زمین از مقدمش سامان گرفته

امشب عقیـق و پولـک و المـاس ریزد       جشنی مبارک در صف مستان گرفته

آورده امشــب آمنـــه پــور بهشتـی        از مقدمش عـالم سراسر جان گرفته

امشب بنی هاشم شبی چون روز دارد        زیـرا به دست خود مهی تابان گرفته

پیغمبری از جنس نور امشب رسیـده         شور و شعف در عـالـم امکان گرفتـه

امشـب تمـــام دردهــای دردمنــدان      با نـور احمد یک شبه درمان گرفتـه

بت خانه ها لرزیده در یمـن قـدومش       کفر از زمین و آسمـان پایان گرفتـه

از آسمــان مکـه امشـب نـــور ریــزد      گویی تمـام مکـه را ایمـان گرفتــه

امشب تمـام انبیـا در مکـه جمعنـد         زیرا زمین از آسمان، انسـان گرفتـه

                                                                           زهرا پیربالایی

                                                                     بیست و ششم آذر 1395

                                                                           ساعت20:45

       میلاد سرور کائنات عالم پیامبر رحمت

                     صلی الله علیه و آله و سلم

                        مبارک باد.

قم ای شهر باران نور و کرامت

قم ای شهر شبنم، تبسم، طراوت

قم ای پاکی لحظه های مناجات

قم ای شهر غسل و وضو و طهارت

تو در قلب خود گوهر ناب داری

قم ای شهر معصومه دخت نجابت

قم ای آرزوهای عرفانی من

چه زیبا بود پر زدن در هوایت

تویی قلب بیدار و نبض پیاپی

قم ای شهر گرما و شور و حرارت

تو را در غزل های خود می سرایم

غزل های من خاک پای صفایت

زهرا پیربالایی 29مهر1395

مولای سربریده

ای قـدسیان بگریید، بر ماتم رسیده

بـر پیکــر غــریب و بــر آن ســر بــریــده

قـــران نـــاطــق مــا کــردنــد، تکــه تکــه

یک تکه اش به صحرا، یک تکه اش به نیزه

آغوش داغدارش رنگین ز خون پاک است

شـایــد کـه خـون اصغـر یـا اکبـرش چکیـده

بر خـواهرش بگـویید رخت عـزا بپـوشـد

عــزم سفــر کنـــد او، بـــا قــامـت خــمیــده

در کربلای عشاق زینب تو کوه صبـــری

بـا اینکــه تیــر غـــم ها، قلب تـو را دریــده

آرام کـن تــو زینب آن مــادران بــی تاب

آه ربــاب و لیــــلا تــا عــرشـیــان رسیــــده

بـر نـور چشـم مـولا، سکینــه ی عـفـیـفـه

گـو بعـد از ایـن بخـواند، در مـاتمش قصیـده

در کـربـلا رهـا کـن تـن های بـی کفن را

راهــی کـوفـه شـو کـه وقت وداع رسـیــــده

بــا ســاربان بـگـو تـو، آهستـه تـر بـرانـد

چــون اهــل بیـت مــولا درد و بـلا کشـیـــده

در گوشـه ی خرابـه غسلش بده، کفن کن

جســم رقیــه ی پـاک، مظلــومـه ی شهیــده

با خطبــه هـا بیـان کـن پیغــام کـربـلا را

بــر غــافــلان شــامـی، کـه کـربـلا نــدیــده

بازا دوباره از شام، بــر کـربلا گـذر کن

بنـگر کـه خــون مــولا، در کــربـلا دمـیــده

سقــای کربلا را در گوشـه ای نظــر کن

بنـگر کــه روح پـاکـش، از دام تــن رهیـده

در مـاتـم حسینت خـون از فلـک چکیــده

یــا بــادهای تـاریـک، در آسـمـــان وزیـــده

ای چشم ها شما را حق است خون ببارید

وقتی که در عزایـش، خـون از فلک چکیده

سر دادن و تن دادن، زیبا ترین بلاهاست

وقتـی کـه مـرغ دل هـا، سـوی خــدا پریـده

شایستــه است ما هم، رنگ خـدا بگیـریـم

وقتی حسیـن زهـراست، «مولای سربریده»

زهرا پیربالایی

            رفتن از پیش شما، حضرت معصومه عجب غم دارد.

             بنگر گوشه ی چشمان مرا خیس شده، نم دارد.

           دل من، مانده در آن گوشه ی زرین ضریحت بانو

           زین سبب دوری تو، سخت پریشانی و ماتم دارد.

           زهرا پیربالائی

            خرداد95

بگفتا پیمبر در آن روز ناب

ستایش خداوند خاک است و آب

خداوند روح و ملک های عرش

فلک آفریده، بگسترده فرش

کریمی که یکتا و پاینده است

خداوندی، او را برازنده است

بگفتا رسیده به من پیک حق

«ادا کن رسالت به لبیک حق

بیان کن به عالم، وصی و امام

علی جانشین است و ختم کلام»

کسی که برادر و یار من است

خدا گفته:«او همجوار من است»

همان کس که او اولین مومن است

پناهنده اش از خطر ایمن است

  همو که دلیر احد،فاتح خیبر است

 علی سید اوصیا،مرتضی حیدر است

کسی که خطرها به جان می خرد

و تا پای جان، امر و فرمان برد

شب مرگ از جان،گذر می کند

میان خطرها سحر می کند

خدایا! محبان او، دوست دار

و خصمان او را، تو دشمن شمار

خدایا! به یاران او، یار باش

به دل دادگانش، هوادار باش

در آن لحظه بالا گرفتش نبی

همان دست حق، دست مولا علی

بگفت هر که را هستمش من ولی

اگر من نباشم، «ولایت، علی»

   زهرا پیربالائی

     سی ام شهریور1395

          در قالب مثنوی، تعداد ابیات 14

                                    شعر مربوطه اشاره به بخشی از فرمایشات پیامبر اکرم (ص) در خطبه غدیر

اَلْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی عَلا فی تَوَحُّدِهِ….وَجَبّارُ الْأَرَضینَ وَ السّماواتِ، قُدُّوسٌ سُبُّوحٌ، رَبُّ الْمَلائکَةِ وَالرُّوحِ،… کَریمٌ حَلیمٌ ذُوأَناتٍ….لاإِلاهَ إِلاَّ هُوَ الْعَزیزُالْحَکیمُ…

 وَأُؤَدّی ما أَوْحی بِهِ… لاَِنَّهُ قَدْأَعْلَمَنی أَنِّی إِنْ لَمْ أُبَلِّغْ ما أَنْزَلَ إِلَی (فی حَقِّ عَلِی) فَما بَلَّغْتُ رِسالَتَهُ…فَأَوْحی إِلَی: (بِسْمِ الله الرَّحْمانِ الرَّحیمِ، یا أَیُهَاالرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ - فی عَلِی یَعْنی فِی الْخِلاَفَةِ لِعَلِی بْنِ أَبی طالِبٍ - وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَالله یَعْصِمُکَ مِنَ النّاسِ).

وَقَدْ أَنْزَلَ الله تَبارَکَ وَ تَعالی عَلَی بِذالِکَ آیَةً مِنْ کِتابِهِ (هِی): (إِنَّما وَلِیُّکُمُ الله وَ رَسُولُهُ وَالَّذینَ آمَنُواالَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَیُؤْتونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ)، وَ عَلِی بْنُ أَبی طالِبٍ الَّذی أَقامَ الصَّلاةَ وَ آتَی الزَّکاةَ وَهُوَ راکِعٌ یُریدُالله عَزَّوَجَلَّ فی کُلِّ حالٍ.

مَعاشِرَ النَّاسِ، إِنَّهُ جَنْبُ الله الَّذی ذَکَرَ فی کِتابِهِ العَزیزِ…

أَوَّلُ مَنْ آمَنَ بِالله وَ رَسُولِهِ (لَمْ یَسْبِقْهُ إِلَی الْایمانِ بی أَحَدٌ)، وَالَّذی فَدی رَسُولَ الله بِنَفْسِهِ، وَالَّذی کانَ مَعَ رَسُولِ الله وَلا أَحَدَ یَعْبُدُالله مَعَ رَسُولِهِ مِنَ الرِّجالِ غَیْرُهُ.(أَوَّلُ النّاسِ صَلاةً وَ أَوَّلُ مَنْ عَبَدَالله مَعی. أَمَرْتُهُ عَنِ الله أَنْ یَنامَ فی مَضْجَعی، فَفَعَلَ فادِیاً لی بِنَفْسِهِ).

بِأَمْرِکَ یارَبِّ أَقولُ: اَلَّلهُمَّ والِ مَنْ والاهُ وَعادِ مَنْ عاداهُ (وَانْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَاخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ) وَالْعَنْ مَنْ أَنْکَرَهُ وَاغْضِبْ عَلی مَنْ جَحَدَ حَقَّهُ.

قالوا: الله و رَسُولُهُ. فَقالَ: اَلا من کُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلی مَوْلاهُ،…مَعاشِرَالنّاسِ، هذا عَلِی أخی وَ وَصیی وَ واعی عِلْمی، وَ خَلیفَتی فی اُمَّتی عَلی مَنْ آمَنَ بی 

                                                  ای علی! همسایه عرش خدا

 یاعلی در یک شبی، من زیرورو کردم تمام واژه ها          واژه ای پیدا نشد در وصف تو،جان کلام واژه ها

 خواستم تا شعری از جنس غزل برپا کنم در مدح تو        حیف! کم آورده این جا هم، مرام واژه ها

 باز در اندیشه ام تا یک غزل برپا کنم، اما ببین           واژه ها تب کرده اند در عشق تو، تو التیام واژه ها

 من مرید واژه های خطبه ی پیغمبرم در وصف تو          در سرم هی، می بریزم من، به جام واژه ها

 باز شوری، اشتیاقی، در میان بیت ها گل می کند           ترسم از قالب بریزد یا بپاشد، انسجام واژه ها

  واژه ها را یک به یک در پیش هم جا می کنم                 تا بگویم من در آخر، این پیام واژه ها

 ای علی! همسایه ی عرش خدا، ای یاور و یار نبی        جان احمد! تو فقط دریاب ما را، این ختام واژه ها

                                                                                                                            زهرا پیربالائی

             بیت آخر به سه فضیلت از فضایل بی­شمار امیرالمومنین علی علیه السلام اشاره دارد.

                     (إِنَّهُ جَنْبُ الله،…هذا عَلِی، أَنْصَرُکُمْ لی وَأَحَقُّکُمْ بی وَأَقْرَبُکُمْ إِلَی وَأَعَزُّکُمْ عَلَی…) 

                                            پیشاپیش عید ولایت امیر المومنین عید غدیر مبارک